آموزش نشانه ها در موسیقی

آموزش نشانه های تغییر دهنده در مد های اصلی موسیقی

مد ها همیشه دارای پنج پرده و دو نیم پرده و دو نیم پرده ی دیاتونیک می باشد. فاصله های نیم پرده ای در بعضی از مد ها عین درجه های I و II یا VII و VIII واقع می شود. در این مد ها نت موسیقی احساس شده ( بالا رونده و یا پایین رونده ) به طور طبیعی هستند. به طور مثال در مد لیدین نت موسیقی درجه ی VII تا نت موسیقی فینالیس ( در اکتاو بالا ) دارای فاصله ی نیم پرده می باشد پس این مد دارای نت موسیقی محسوس بالا رونده می باشد. در مد فینژین نت موسیقی درجه ی VII تا نت موسیقی فینالیس فاصله ی نیم پرده ای را شامل می شوند و از این جهت دارای نت محسوس پایین رونده می باشد ولی مدهایی که فاصله های I و II یا VII و VIII آنها یک پرده می باشد نت محسوس ندارند ( به بیان واضح تر خصلت محسوس بودن درجه های II و VII در آنها خیلی ضعیف می باشد)

در این مدها تئوریسین های آموزش موسیقی به دلیل تقویت نت مخصوص فقط در آخر حامل درجه ی VII را به شکل مصنوعی نیم پرده بالاتر می برند. این مدها این چنین می باشد : دورین و میگزولیدین و ائولین.

بعد از بررسی کردن مد های کلیسا ما تئوری قرون وسطا و دوره رنسانس را یاد گرفتیم و به این نکته ها دست پیدا کردیم:

1- در قدیم به عوض نظام ماژور ( مینور امروزی ) مد های هشت گانه یا دوازده گانه ای که قبلاً اشاره شد می باشد.

2- از آخر دوره باروک تا به امروز مد ها کم کم از بین رفتند و فقط دو تا از آنها یونین و ائولین به ترتیب با اسم های مد ماژور و مد مینور بقا یافتند. به غیر از دو مد ذکر شده تا زمان یوهان سباستین باخ ( تا قرن هجدهم ) مد فریژین هنوز بوده و تئوریسین های آموزش موسیقی از آن استفاده می کردند.

3- با کمی دقت کردن متوجه می شویم که مد فریژین از نگاه ترتیب پرده ها و نیم پرده ها دقیقاً عکس گام بزرگ امروزی می باشد.

4- بالا بردن مصنوعی درجه VII در گام کوچک هارمونیک هم ابتکار جدیدی نمیباشد و در واقع در گذشته به طور زیادی و بین مدهای دیگر رواج پیدا کرده است.

ساز بندی

بر گرداندن اصطلاح ارکستراسیون بعضی موقع برگردان معنی هنر ترکیب رنگ های صدایی سازهای ارکستر در تحریر موسیقی می باشد. ساز بندی یکی از درس هایی است که در رشته آهنگ سازی می خوانیم. هنر جوی آموزش موسیقی در این رشته پس از یادگیری چند بخشی کردن موسیقی اول باید با یک یک سازهای مهم و بخصوص آنهایی که عضو ارکستر های گوناگون  می باشد آشنا شده و به امکانات اجرا کردن هر ساز به مانع و دشواری های این یا آن فرم اجرا در هر ساز به تفاوت حالت هر ساز با ساز دیگر و رنگ هر ساز با ساز دیگر و به همین تفاوت در منطقه های صدایی و ... مسلط شود. بعد از این آشنایی هنرجوی آموزش موسیقی ناچار است در تمرین کردن های طولانی مدت بخشی متناسب از موسیقی، اساتید آموزش موسیقی بزرگ مثلاً قسمتی از قطعه هایی که برای پیانو برای یک ساز به کمک پیانو یا همچنین برای یک هم نواز چند سازی مثل تلویبادی و کوارتت زهی و ... نوشته شده اند برای یک ارکستر بزرگ تنظیمشان کند یا به بیان دیگر عوامل مختلف موسیقی آنان را مثل خط تقویت کننده ی ملودی، خط اصلی ملودی، بخش همراهی یا بخش تزئینی سازها را برای اجرا واگذار کند بعد از آن باید بر اساس رشته هایی که یاد گرفته است مثل فرم، بافت و ... آهنگ هایی را از خودش اختراع کرده و بر پایه اصول ساز بندی آن ها را برای ارکستر بنویسد. هنرجویان آموزش موسیقی به کمک استاد آموزش موسیقی به طور معمول طرح کامل قطعه ی خود را در آغاز بر روی حامل های مضاعف یا حامل های سه گانه و چهار گانه طوری تحریر می کنند که هر یک یا چند گروه از سازهای هم گن بر روی یکی از حامل ها قرار گیرد. پس از درست کردن نادرستی های احتمالی قطعه را بر روی پارتیتور ارکستر انتقال می دهند. آن چیزی که در هر ساز بندی برای هنرجوی آموزش موسیقی با اهمیت است شناختن امکانات و سختی های سازها ، گزینش کردن این یا آن ساز، این یا آن ترکیب سازی، برای اجرا کردن این یا آن لایه یا قسمت موسیقی می باشد. مد نظر داشتن قدرت صدای یک ساز نسبت به ساز دیگر در یک ترکیب که عموماً باعث پوشیده شدن صدای ساز ضعیف تر می شود. گزینش کردن برای برطرف کردن این کمبود تماماً از مسائل ارزشمند ساز بندی ارکستر می باشد.

بلاگ آموزش موسیقی

ادامه مطلب