حامل و تاریخچه آن در موسیقی

حامل و تاریخچه آن

حامل و تاریخچه آن

قبل از آنکه ( خط ) کلاً در خدمت نوشتن و نمایش زیر و بمی و ثبت موسیقی و دیرند اصوات باشد ، علامت های ساده ای فقط به جهت یادآوری دوباره ی آهنگ بر روی هجا های کلام ( آیه ای از کتاب مقدس،شعر ) اسفاده می شده است. این علامت ها خیلی دقیق نیستند و همانطور که بیان شد فقط به منظور یادآوری زیر و بم های آهنگی که مومنان قبل تر یاد گرفته بودند به کار میرفتند استفاده ی خط های موازی با فاصله های مساوی به جهت تعیین کننده زیر و بم بودن اصوات اولین بار در رساله هایی که از سال های 900 به دست آمده مشاهده شده است. اختراع گونه ای ( حامل ) را به گوییدو د آرتسو تئوریسین بزرگ آموزش موسیقی آن زمان و کشیش آن موقع نسبت میدهند. او در رساله خود به خود حاملی سه یا چهار خطی برای نت نویسی توصیه کرده و اسم خط ها را که با رنگ های قرمز و زرد از هم تفکیک شدند ( فا ) ، ( لا ) ، ( دو ) یا ( ر ) ، ( فا ) ( لا ) ، ( دو ) قرار داده است. حامل های چهار خطی حتی این روزها هم فقط برای نوشتن آوازهای گریگوریانی استفاده می شود. حامل پنج خطی از اولین دهه های قرن سیزدهم برای نوشتن موسیقی چند بخشی مذهبی و بعد ها در نوشتن کندوکتوس استفاده می شد. در این روش دو یا چند حامل طوری نزدیک به هم قرار می گرفتند که در دید اول حاملی 10 یا 15 خطی به چشم می آمد هر چند وجود کلید های دو گانه ( کلید های دو بر روی خط های گوناگون هر یک از حامل ها ) مشخص می کرد که ایین خط ها در حقیقت حامل هایی جدا از همدیگر می باشند. موسیقی برای عود و سازهای شستی آن موقع بر روی خط های موازی مثل حامل با نقشی غیر از آنچه حامل معمولی اجرا می کرد نوشته می شد. در آموزش نت نویسی عود خط ها نموداری از سیم های شش گانه ی ساز بوده اند و در موسیقی سازهای شستی دار به شکل بخش های تصنیف استفاده می شدند ( کندوکتوس شکلی کم و بیش آزاد ولی کلیسایی که بر روی تمی غیر مذهبی و موجود اجرا می شد این فرم از موسیقی در قرن های دوازدهم تا پانزدهم در کشورهای فرانسه و ایتالیا بسیار رواج داشته است ) در آخر قرون وسطا و دهه های شروع دوره رنسانس موسیقی چند بخشی رسمی ( به آن موسیقی مذهبی و نیمه مذهبی که در کلیسا اجرا کردنش مجاز بوده است) به شکل بخش های جداگانه تحریر می شد. مثال هایی از آهنگ های موسیقی آن زمان به شکلی در یک دفتر بزرگ نوشته شده که اگر آن را روی میز قرار می دادند هر نوازنده ی موسیقی قادر بود در یک سوی میز بنشیند و آن بخشی که مربوط به خود می شد را اجرا کند در این روش تمام بخش های آوازی بر روی حامل پنج خطی و بخش ساز بر روی حامل شش خطی نگارش میشد و هر بخش کلید مشخصی داشت. این مثال ها کلشان از کتاب تاریخی در موسیقی غرب نویسنده دونالد جیگراوت نقل شده است. خواندن آن نشان میدهد که چه تحول بزرگی در غرب فقط در مورد خط موسیقی اتفاق افتاده است، هر چند آهنگ سازان آموزش موسیقی در قطعه های موسیقی خودشان بیشتر از سه یا چهار بخش استفاده نمی کردند ، اما تعداد بخش های سرایندگان در مجموع هفت بوده است . به این جهت که موقعیت حامل های هفت گانه را بتوانیم با هم مقایسه کنیم نت مشخصی را به اسم ( دو ) ی وسط به عنوان معیار مشخص کردیم با کمی تعمل مشخص می شود که حامل های بالا هر کدام نسبت به حامل های قبل و بعد از خود یک خط پایین تر یا بالا تر رفته است.


دیدگاه خودتان را بنویسید



بلاگ آموزش موسیقی

ادامه مطلب